lek. Agnieszka Skoczylas
specjalista geriatrii i chorób wewnętrznych z ponad dwudziestoletnim stażem, ordynator Klinicznego Oddziału Geriatryczno-Internistycznego w Szpitalu Wolskim w Warszawie i pełnomocnik warszawskiej Okręgowej Izby Lekarskiej ds. opieki senioralnej i geriatrii. Ludzi starszych po prostu lubi, a w pracy klinicznej jest zwolenniczką podejścia holistycznego i skupienia się na człowieku, a nie pojedynczej chorobie. Prowadzi zajęcia dla studentów wydziałów lekarskich i pielęgniarskich oraz wykłady i szkolenia dla lekarzy. Zajmuje się również przemocą wobec osób starszych, jest ekspertem Fundacji Projekt Starsi. Pomysłodawczyni i współautorka pierwszego polskiego formularza służącego do oceny ryzyka takiej przemocy - FORP.
Materiały Ekspertki
-
„Więźniowie czwartego piętra” to często osoby starsze
Starzeć zaczynamy się już od narodzin. To nieuchronny proces i większość z nas go doświadczy. Pytanie tylko, czy otrzyma odpowiednią opiekę. Jak wygląda życie osób starszych w Polsce, nie tylko z perspektywy oddziału geriatrycznego, opowiada lek. Agnieszka Skoczylas, ordynator Oddziału Geriatryczno-Internistycznego Szpitala Wolskiego w Warszawie.
NAJNOWSZE
-
Rozmawiaj i bądź obok – to najlepszy sposób, na opanowanie strachu po atakach w szkole
Tragiczne zdarzenia, jakie miały miejsce w ostatnich dniach w szkołach, wśród wielu uczniów wywołały strach i niepokój. W takiej sytuacji rolą dorosłych jest być dla nich wsparciem. Podstawą jest spokojna rozmowa i wysłuchanie.
-
Roli położnej nie można sprowadzić jedynie do ciąży, porodu, połogu
-
Jama ustna – tu często rodzi się problem nie tylko cielesny
-
Od badania alg do tajemnic ludzkiego mózgu
-
Sosna, która leczy
-
Ataki w szkołach – brak uwagi i wsparcia ze strony dorosłych
Ataki, które miały miejsce w ostatnich dniach, nakręcają spiralę paniki: rodzice przekazują sobie filmiki z ostrzeżeniami o „krwawym piątku” i nie puszczają dzieci do szkoły, nastolatki spekulują, gdzie dojdzie do następnego ataku. Tymczasem minie jeszcze wiele czasu nim dowiemy się, co było przyczyną tych zdarzeń. Musimy liczyć się z tym, że każde z nich mogło mieć inną przyczynę: brak zrozumienia, odrzucenie, chęć zaistnienia, czy wreszcie niezauważone zaburzenia. W każdym przypadku stoją za tym jakieś niezaspokojenie potrzeby i brak wsparcia.
