prof. Renata Bokiniec
Prof. dr hab. n. med. , od 2019 roku kierownik Kliniki Neonatologii i Intensywnej Terapii Noworodka WUM, mieszczącej się w Szpitalu Klinicznym im. ks. Anny Mazowieckie przy ul. Karowej w Warszawie. Absolwentka Akademii Medycznej w Warszawie, którą ukończyła w 1990 roku. Specjalistka I stopnia w zakresie pediatrii i II stopnia w neonatologii. Zdobywała doświadczenie zawodowe także za granicą, na stażach i pracy w Wielkiej Brytanii i USA. Od 2004 roku adiunkt Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Od lat kierownik kursów ultrasonograficznych dla neonatologów.
Materiały Ekspertki
-
Rośnie liczba noworodków pozostawianych w szpitalach po urodzeniu
Z roku na rok przybywa noworodków, które po urodzeniu są pozostawiane przez rodziców w szpitalu. Jest dopiero początek marca, a już mamy w naszej klinice pięcioro takich dzieci, tyle co przez cały rok 2024 – mówi prof. dr hab. n. med. Renata Bokiniec, kierownik Kliniki Neonatologii i Intensywnej Terapii Noworodka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, Szpitala Klinicznego im. ks. Anny Mazowieckiej.
NAJNOWSZE
-
Rozmawiaj i bądź obok – to najlepszy sposób, na opanowanie strachu po atakach w szkole
Tragiczne zdarzenia, jakie miały miejsce w ostatnich dniach w szkołach, wśród wielu uczniów wywołały strach i niepokój. W takiej sytuacji rolą dorosłych jest być dla nich wsparciem. Podstawą jest spokojna rozmowa i wysłuchanie.
-
Roli położnej nie można sprowadzić jedynie do ciąży, porodu, połogu
-
Jama ustna – tu często rodzi się problem nie tylko cielesny
-
Od badania alg do tajemnic ludzkiego mózgu
-
Sosna, która leczy
-
Ataki w szkołach – brak uwagi i wsparcia ze strony dorosłych
Ataki, które miały miejsce w ostatnich dniach, nakręcają spiralę paniki: rodzice przekazują sobie filmiki z ostrzeżeniami o „krwawym piątku” i nie puszczają dzieci do szkoły, nastolatki spekulują, gdzie dojdzie do następnego ataku. Tymczasem minie jeszcze wiele czasu nim dowiemy się, co było przyczyną tych zdarzeń. Musimy liczyć się z tym, że każde z nich mogło mieć inną przyczynę: brak zrozumienia, odrzucenie, chęć zaistnienia, czy wreszcie niezauważone zaburzenia. W każdym przypadku stoją za tym jakieś niezaspokojenie potrzeby i brak wsparcia.
