Demencja pozbawia apetytu

Osoby z demencją mogą wykazywać objawy utraty apetytu. Zmniejszona chęć jedzenia może wynikać z upośledzenia funkcji poznawczych lub innych czynników, takich jak ból czy zmęczenie.

Kiedy osoba z demencją odmawia jedzenia, konsekwencje zdrowotne wykraczają daleko poza utratę wagi. Spadek wartości odżywczych znacząco wpływa na ogólne samopoczucie i długość życia seniorów.

Na zmiany apetytu wpływa wiele czynników – od depresji często towarzyszącej chorobie Alzheimera, po narastające trudności z rozpoznawaniem jedzenia, zapamiętywaniem godzin posiłków czy posługiwaniem się sztućcami. To sygnały, które powinny zwrócić uwagę opiekunów i skłonić ich do wdrożenia praktycznego wsparcia żywieniowego.

Przyczyny zmniejszonego apetytu

Osoby cierpiące na demencję, np. chorobę Alzheimera, szczególnie w późniejszych stadiach choroby mogą tracić apetyt i mieć trudności z jedzeniem z kilku powodów.

Jedzenie i picie wymagają zaangażowania obszarów motorycznych mózgu, które koordynują pracę mięśni szyi i gardła. Choroba Alzheimera i inne rodzaje demencji mogą wpływać na zdolność do kontrolowania żucia i połykania.

Opiekun może zauważyć następujące objawy:

•    kaszel lub dławienie się jedzeniem podczas posiłku;
•    odmowa połykania;
•    wyraźne ruchy językiem;
•    odchrząkiwanie;
•    krzywienie się podczas połykania;
•    wypluwanie jedzenia;
•    ślinienie się;
•    odruch wymiotny;
•    wyciekanie jedzenia z ust podczas żucia.

Inne potencjalne przyczyny utraty apetytu mogą obejmować:

Zmęczenie, przez które osoba cierpiąca na demencję ma trudności z jedzeniem z powodu braku energii. Może to prowadzić do problemów z koordynacją ruchową i koncentracją, a także sprawić, że osoba ta przestanie jeść w połowie posiłku.
Zaparcia, na które cierpi ok. 25 proc. osób z demencją. Może to powodować dyskomfort w jamie brzusznej, co z kolei sprawia, że osoby te nie chcą jeść więcej i ogólnie unikają posiłków.

Depresja – według Stowarzyszenia Alzheimera depresja może dotykać około 40 proc. osób cierpiących na chorobę Alzheimera. Stan ten może powodować utratę apetytu.
Dyskomfort, który może wynikać z problemów z dziąsłami lub zębami oraz innych powikłań w jamie ustnej, mogą sprawiać, że jedzenie staje się bolesne lub nieprzyjemne.

Niewielka aktywność fizyczna może prowadzić do zmniejszenia apetytu.

Problemy z komunikacją mogą sprawiać, że chory nie umie powiedzieć, że posiłek mu nie smakuje lub że odczuwa ból podczas jedzenia.

Osłabienie zmysłu smaku i węchu mogą zmniejszać przyjemność z jedzenia i sprawiać, że jego smak lub zapach wydają się dziwne. Zjawiska te są powszechne w przypadku demencji z powodu degeneracji neuronów w mózgu.

Jak pobudzić apetyt u osób cierpiących na demencję

Czasami opiekun lub bliska osoba może pomóc w pobudzeniu apetytu lub ogólnie w zachęceniu do jedzenia. Oto kilka sugestii dla opiekunów dotyczących pobudzania apetytu u osób z demencją:

•    zaoferuj wybór potraw (np. za pomocą zdjęć), aby osoba mogła wybrać swoje ulubione dania;
•    zadbanie o wygląd posiłku – talerze o wysokim kontraście kolorystycznym z podkładkami pomagają mieszkańcom lepiej widzieć jedzenie. Na przykład czerwone naczynia sprawdzają się u osób słabowidzących. Gładkie talerze i obrusy są lepsze, ponieważ wzory mogą dezorientować chorego;
•    podawaj mniejsze porcje lub pojedyncze potrawy podczas posiłków – ten prosty sposób pozwala skupić się na każdym produkcie;
•    zachęcaj do jedzenia w momentach, kiedy osoba jest najmniej zmęczona;
•    proponuj potrawy miękkie lub puree, szczególnie gdy chory ma trudności z połykaniem;
•    podawaj potrawy, które podopieczny lubi, zamiast posiłków zbilansowanych pod względem odżywczym;
•    nie ograniczaj porcji deserów;
•    przygotowuj potrawy o intensywniejszym smaku;
•    zachęcaj do pomocy w przygotowywaniu posiłków lub nakrywaniu do stołu;
•    przekąski, takie jak kanapki, małe przekąski białkowe czy sałatki z paskami warzyw sprawdzają się doskonale. Jeśli podopieczny nie radzi sobie dobrze ze sztućcami, stosuj sztućce z grubymi lub profilowanymi uchwytami lub sztućce z obciążeniem ułatwiające podopiecznym samodzielne jedzenie;
•    zaoferuj towarzystwo podczas jedzenia – samotne posiłki mogą odbierać chęć jedzenia;
•    zadbaj o rutynę – regularne godziny i miejsca posiłków uspokajają osoby z problemami z pamięcią, pomagają ograniczyć poczucie zagubienia. 

Warto rozważyć zachęcenie podopiecznego do regularnej aktywności fizyczną -ćwiczenia mogą pomóc złagodzić zaparcia i wzdęcia oraz złagodzić depresję, co z kolei może zwiększyć apetyt lub chęć do jedzenia.

Dobrze byłoby też zabrać podopiecznego do dentysty na badanie stanu uzębienia, a także sprawdzić, czy chory nie ma objawów depresji.

Autorka

Monika Grzegorowska

Monika Grzegorowska - O dziennikarstwie marzyła od dziecka i się spełniło. Od zawsze to było dziennikarstwo medyczne – najciekawsze i nie do znudzenia. Wstępem była obrona pracy magisterskiej o błędach medycznych na Wydziale Resocjalizacji. Niemal całe swoje zawodowe życie związała z branżowym Pulsem Medycyny. Od kilku lat swoją wiedzę przekłada na bardziej przystępny język w Serwisie Zdrowie PAP, co doceniono przyznając jej Kryształowe Pióro. Nie uznaje poranków bez kawy, uwielbia wieczory przy ogromnym stole z puzzlami. Życiowe baterie ładuje na koncertach i posiadówkach z rodziną i przyjaciółmi.

ZOBACZ TEKSTY AUTORKI

ZOBACZ WIĘCEJ

  • patrykolczak/Adobe Stock

    Neofobia żywieniowa, czyli „nie, dziękuję”

    Neofobia żywieniowa to niechęć do próbowania lub spożywania nowych produktów. Najbardziej widoczna jest ona w dzieciństwie. Wynika nie tylko z wrodzonych preferencji dzieci do smaków. Zanim dziecko przekona się do brokuła czy banana, musi czasem próbować ich nawet przez kilka dni.

  • AdobeStock

    Czy te warzywa mogą szkodzić?

    Pomidory, papryka, ziemniaki i bakłażany bywają wykluczane z diety osób z chorobami autoimmunologicznymi, podobnie jak brokuły, kapusta czy kalafior. Powodem mają być zawarte w nich związki, które mogą wpływać na układ odpornościowy lub pracę tarczycy. Problem w tym, że między biologiczną hipotezą a dowodem klinicznym jest spora różnica.

  • AdobeStock

    Czy kolagen spowalnia starzenie?

    W większości badań suplementacja hydrolizowanym kolagenem poprawiała nawilżenie i elastyczność skóry, a w dziewięciu na dziesięć analizowanych prób zmniejszała głębokość lub objętość zmarszczek. Najnowszy przegląd badań wskazuje jednak, że nie można jeszcze uznać kolagenu za udowodniony sposób na spowalnianie starzenia skóry. Problemem jest przede wszystkim jakość dotychczasowych badań.

  • PAP/Jakub Kaczmarczyk

    Nie tylko laktoza? Mleko A2 może być lepiej tolerowane przez jelita

    Dolegliwości po mleku nie zawsze muszą wynikać z laktozy. Coraz więcej badań wskazuje, że znaczenie może mieć również rodzaj zawartego w nim białka. Najnowsze randomizowane badanie sugeruje, że mleko zawierające wyłącznie wariant A2 β-kazeiny może powodować mniej niektórych objawów jelitowych niż tradycyjne mleko zawierające zarówno β-kazeinę A1, jak i A2.

NAJNOWSZE

  • patrykolczak/Adobe Stock

    Neofobia żywieniowa, czyli „nie, dziękuję”

    Neofobia żywieniowa to niechęć do próbowania lub spożywania nowych produktów. Najbardziej widoczna jest ona w dzieciństwie. Wynika nie tylko z wrodzonych preferencji dzieci do smaków. Zanim dziecko przekona się do brokuła czy banana, musi czasem próbować ich nawet przez kilka dni.

  • Rozmawiaj i bądź obok – to najlepszy sposób, na opanowanie strachu po atakach w szkole

  • Płukanie jelita – to nie jest bezpieczne

  • Ciało potrzebuje luzu, nie tylko wyciskania

  • Roli położnej nie można sprowadzić jedynie do ciąży, porodu, połogu

  • PAP/Marcin Obara

    Ataki w szkołach – brak uwagi i wsparcia ze strony dorosłych

    Ataki, które miały miejsce w ostatnich dniach, nakręcają spiralę paniki: rodzice przekazują sobie filmiki z ostrzeżeniami o „krwawym piątku” i nie puszczają dzieci do szkoły, nastolatki spekulują, gdzie dojdzie do następnego ataku. Tymczasem minie jeszcze wiele czasu nim dowiemy się, co było przyczyną tych zdarzeń. Musimy liczyć się z tym, że każde z nich mogło mieć inną przyczynę: brak zrozumienia, odrzucenie, chęć zaistnienia, czy wreszcie niezauważone zaburzenia. W każdym przypadku stoją za tym jakieś niezaspokojenie potrzeby i brak wsparcia.

  • Wirtualne życie nastolatków w liczbach

  • Rdzeniowy zanik mięśni – choroba, którą daje się zatrzymać

Serwisy ogólnodostępne PAP