Gośka Serafin
Prezenterka telewizyjna, dziennikarka newsowa. Pracowała w TVP INFO, TVP1, Superstacji i Wirtualnej Polsce. Prowadzi videopodcast BEZ FARBOWANIA w którym rozmawia z osobami zmagającymi się z depresją, zaburzeniami odżywiania, nerwicą lękową, uzależnieniami, chorobą afektywną dwubiegunową, z ludźmi doświadczającymi różnego rodzaju kryzysów psychicznych. Sama też dzieli się doświadczeniem depresji i zaburzeń lękowych. Rozmawia o leczeniu, terapii, o tym co szkodzi, a co pomaga utrzymać psychiczną równowagę w dzisiejszym świecie. Szczerze. Bez farbowania. Prowadzi również podcast „ W Czułym Zwierciadle” min. o DDA, uzależnieniach o dorosłych w spektrum autyzmu i z ADHD realizowany dla miesięcznika „Zwierciadło”. Wspólnie z Markiem Sekielskim napisała książkę „JEST OK. To dlaczego nie chcę żyć?” Prywatnie kocha odkurzać, układać puzzle i jeść chipsy.
Materiały Ekspertki
-
Depresja kasuje ochotę na życie
„Kiedy miałam depresję, często udawałam, że wszystko jest dobrze. Chociaż moje przyjaciółki widziały, że coś się dzieje, potrafiłam postawić się na baczność i sprawiać wrażenie, że wszystko jest ok. Musiałam sama dojść do tego, że warto mówić otwarcie, ale to wymagało pozbycia się wstydu, uznania tego, że depresja to choroba” – mówi Gośka Serafin, dziennikarka, która w swoim podcaście „Bez Farbowania” pokazuje, że depresja to choroba, z którą można żyć i nie jest to powód do wstydu.
NAJNOWSZE
-
Rozmawiaj i bądź obok – to najlepszy sposób, na opanowanie strachu po atakach w szkole
Tragiczne zdarzenia, jakie miały miejsce w ostatnich dniach w szkołach, wśród wielu uczniów wywołały strach i niepokój. W takiej sytuacji rolą dorosłych jest być dla nich wsparciem. Podstawą jest spokojna rozmowa i wysłuchanie.
-
Roli położnej nie można sprowadzić jedynie do ciąży, porodu, połogu
-
Jama ustna – tu często rodzi się problem nie tylko cielesny
-
Od badania alg do tajemnic ludzkiego mózgu
-
Sosna, która leczy
-
Ataki w szkołach – brak uwagi i wsparcia ze strony dorosłych
Ataki, które miały miejsce w ostatnich dniach, nakręcają spiralę paniki: rodzice przekazują sobie filmiki z ostrzeżeniami o „krwawym piątku” i nie puszczają dzieci do szkoły, nastolatki spekulują, gdzie dojdzie do następnego ataku. Tymczasem minie jeszcze wiele czasu nim dowiemy się, co było przyczyną tych zdarzeń. Musimy liczyć się z tym, że każde z nich mogło mieć inną przyczynę: brak zrozumienia, odrzucenie, chęć zaistnienia, czy wreszcie niezauważone zaburzenia. W każdym przypadku stoją za tym jakieś niezaspokojenie potrzeby i brak wsparcia.
