Gośka Serafin
Prezenterka telewizyjna, dziennikarka newsowa. Pracowała w TVP INFO, TVP1, Superstacji i Wirtualnej Polsce. Prowadzi videopodcast BEZ FARBOWANIA w którym rozmawia z osobami zmagającymi się z depresją, zaburzeniami odżywiania, nerwicą lękową, uzależnieniami, chorobą afektywną dwubiegunową, z ludźmi doświadczającymi różnego rodzaju kryzysów psychicznych. Sama też dzieli się doświadczeniem depresji i zaburzeń lękowych. Rozmawia o leczeniu, terapii, o tym co szkodzi, a co pomaga utrzymać psychiczną równowagę w dzisiejszym świecie. Szczerze. Bez farbowania. Prowadzi również podcast „ W Czułym Zwierciadle” min. o DDA, uzależnieniach o dorosłych w spektrum autyzmu i z ADHD realizowany dla miesięcznika „Zwierciadło”. Wspólnie z Markiem Sekielskim napisała książkę „JEST OK. To dlaczego nie chcę żyć?” Prywatnie kocha odkurzać, układać puzzle i jeść chipsy.
Materiały Ekspertki
-
Depresja kasuje ochotę na życie
„Kiedy miałam depresję, często udawałam, że wszystko jest dobrze. Chociaż moje przyjaciółki widziały, że coś się dzieje, potrafiłam postawić się na baczność i sprawiać wrażenie, że wszystko jest ok. Musiałam sama dojść do tego, że warto mówić otwarcie, ale to wymagało pozbycia się wstydu, uznania tego, że depresja to choroba” – mówi Gośka Serafin, dziennikarka, która w swoim podcaście „Bez Farbowania” pokazuje, że depresja to choroba, z którą można żyć i nie jest to powód do wstydu.
NAJNOWSZE
-
Hipotermia, czyli jak zabija zimno
Mróz to nie tylko zimne dłonie i parujące oddechy — to także poważne wyzwanie dla mechanizmów biologicznych, które bezustannie walczą o utrzymanie ciepła wewnętrznego. W obliczu prognoz meteorologicznych zapowiadających największe uderzenie zimna w tym sezonie, warto pamiętać, jak ogromnym zagrożeniem jest hipotermia.
-
Medycyna 2025: od immunologii po sztuczną inteligencję
-
Marzenie o lataniu
-
Cud narodzin
-
Dieta dziecka z chorobą onkologiczną
-
O nastolatkach, które nie przechodzą buntu
Są dzieci, które okres nastoletni przechodzą w miarę spokojnie: nie sprawiają większych trudności wychowawczych, nie przeciwstawiają się, nie krzyczą, nie kłócą się z rodzicami. Jednak nie dajmy się zwieźć, że taki współpracujący nastolatek, nie przeżywa żadnych trudności. O tym jak odróżnić, że młody człowiek jest już na tyle dojrzały, że zdrowo konfrontuje się z rzeczywistością, a kiedy ta cisza i układność powinna nas niepokoić, mówi psycholożka dziecięca Ewa Bensz-Smagała z Katedry Psychologii Akademii Górnośląskiej im. W. Korfantego w Katowicach, założycielka Gabinetu Lucky Mind.
