Tag:
-
Co oferuje terapia DBT dorosłemu, co nastalatkowi, a co dziecku?
Osoby z wysoką wrażliwością, reaktywnością, które powoli uspokajają się po wybuchu emocji, często z wieloma diagnozami, które cierpią na chroniczna dysregulację emocjonalną: ADHD zaburzenia współwystępujące, zaburzenia zachowania u dzieci, czy rożnego rodzaju trudności emocjonalne, skuteczną pomoc mogą znaleźć w terapii dialektyczno-behawioranej (DBT).
-
Moje dziecko się tnie. Nie panikuj i nie krzycz!
Obserwujemy stały wzrost zachowań autoagresywnych wśród młodych ludzi na całym świecie, w tym również w Polsce. Szacuje się, że samouszkodzenia dokonuje 13, a – według innych źródeł – nawet u 42 proc. młodych ludzi (sic!). Oznacza to, że w przeciętnej klasie szkolnej są przynajmniej trzy osoby, które przejawiają autoagresję. Sprawdź, co można zrobić.
-
To współpraca czyni nas ludźmi, nie rywalizacja
Nastolatkom nie warto dawać rad. To, co im pomaga i pozwala budować dobrą z nimi relację to towarzyszenie, czyli dawanie przestrzeni na odczuwanie emocji, także tych tzw. trudnych jak smutek czy złość – mówi dr Konrad Ambroziak, terapeuta poznawczo-behawioralny i superwizor, prezes fundacji Psycho-Edukacja.
-
Czym i dlaczego trują się nastolatki?
To z powodu zatrucia lekami dostępnymi bez recepty, a nie dopalaczami polskie nastolatki częściej trafiają do szpitala. Zwykle leki przedawkowują dziewczynki i nie robią tego przypadkowo.
NAJNOWSZE
-
Jak zmienić nawyki żywieniowe
Efekt jojo polega zrzucaniu kilogramów, a potem szybkim ich nadrabianiu. Są osoby, które zaczynają dietę, ale szybko się poddają. Miotają się od lat pomiędzy dietą niskowęglowodanową a niskotłuszczową, ale bez skutku. Zamiast wprowadzać drakońskie scenariusze, można zmienić nawyki. Krok po kroku, z głową, najlepiej pod okiem specjalisty.
-
Trening medycyny pola walki
-
Autoprzeszczep wątroby – szansa dla nieoperacyjnych pacjentów onkologicznych
-
Telefon zaufania dla nastolatków jak tlen
-
Trening siłowy to polisa na stare lata
-
Skrajne emocje w transplantologii
Niektórzy pacjenci transplantologiczni przeżywają żałobę po sobie jako osobie zdrowej, ale również po dziecku, które nigdy się nie pojawi, bo strach przed przekazaniem choroby genetycznej jest tak wielki. Chorzy czują radość, ale też lęk, rozczarowanie. Czasem pojawia się poczucie winy i myśli rezygnacyjne. O wsparciu psychologicznym nie tylko pacjenta opowiada dr n. o zdr. Aleksandra Tomaszek, psycholożka z Narodowego Instytutu Kardiologii im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego – Państwowego Instytutu Badawczego.
