Marta Szarejko
Dziennikarka, reportażystka. Autorka książki o bezdomnych "Nie ma o czym mówić", za którą została nominowana do Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus i zbioru reportaży "Zaduch" o kompleksach osób z małych miejscowości mieszkających w dużych miastach. Za bestsellerową książkę "Seksuolożki. Sekrety gabinetów" otrzymała studencką nagrodę Mediatory 2019, w kategorii ProwokaTOR. W 2020 roku ukazała się druga część wywiadów "Seksuolożki. Nowe rozmowy", a w 2021 zbiór wywiadów z psychiatrami dzieci i młodzieży "Stany ostre". Publikowała w "Dużym Formacie", "Wysokich Obcasach", "Dwutygodniku", "Nowych Książkach", "Bluszczu", "Chimerze", "Elle", "Pani", "Zwierciadle". Laureatka Konkursu Stypendialnego Fundacji im. Ryszarda Kapuścińskiego - Herodot.
Materiały Ekspertki
-
Terapia pary bywa trudna. Ale warto.
Na terapii par odkrywamy najbardziej intymne rzeczy: pokazujemy w jaki sposób kochamy, w jaki sposób chcemy być kochani, ale też to, czego się boimy. I to bywa trudne. Ale jeśli jest choć cień szansy by uratować związek, warto to zrobić - przekonuje Marta Szarejko, autorka książki „Terapeuci par. Historie z gabinetów”.
NAJNOWSZE
-
Osiem dobrych powodów, by nie bać się węglowodanów
Węglowodany od lat znajdują się na cenzurowanym. Często przedstawia się je jako głównego winowajcę nadwagi, cukrzycy czy „rozchwianej” insuliny. Tymczasem badania naukowe pokazują obraz znacznie bardziej zniuansowany: to nie same węglowodany są problemem, lecz ich jakość, kontekst i ilość. Co więcej, ich eliminowanie może przynieść więcej szkody niż pożytku.
-
Szczoteczka za 1000 zł czy dobra technika? Nauka sprawdza, jak skutecznie dbać o zęby
-
Kardiolodzy gotowi szkolić się, by usprawnić diagnostykę obrazową serca
-
Chorowanie na nowotwór jest czasochłonne
-
Komórki macierzyste regenerują połączenia neuronalne
-
Wciąż brakuje opieki psychologicznej w transplantologii
Oczekiwaniu na przeszczep, momentowi transplantacji, a potem życiu z nowym organem towarzyszą skrajne emocje u pacjenta, bliskich dawcy i biorcy, ale też personelu medycznego. Dlatego wsparcie psychologiczne dla wszystkich zaangażowanych w ten proces powinno być standardem ogólnokrajowym, a nie tylko jednorazową interwencją.
