prof. Iwona Grabska-Liberek
Prof. dr hab. n. medycznych, chirurg okulista, od 2004 roku kieruje Kliniką Okulistyki CMKP w SPKS im. Orłowskiego w Warszawie. Członek Polskiego Towarzystwa Okulistycznego – jego prezes, a obecnie wiceprezes. Dyrektorka Banku Tkanek Oka w Warszawie i ekspertka Agencji Oceny Technologii Medycznych. W 1997 roku przeprowadziła swój pierwszy zabieg laserowej korekcji wzroku i od tego czasu jej zainteresowania skupiają się wokół chirurgii refrakcyjnej. Oprócz wprowadzania pionierskich metod korekcji wad wzroku w Polsce, specjalizuje się w diagnostyce i leczeniu stożka rogówki oraz od lat wdraża nowe techniki operacyjne w jaskrze. Jest autorem lub współautorem ponad 150 publikacji naukowych. Odbyła wiele staży i szkoleń międzynarodowych. Odznaczona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (2005) i Złotym Krzyżem Zasługi (2014) i dwukrotnie odznaczeniem za zasługi dla ochrony zdrowia (2018, 2019)
Materiały Ekspertki
-
Nikt nie odda wzroku skradzionego przez jaskrę
Jaskry nie można wyleczyć. Kradnie nam wzrok i wcale nie jest przypisana starości. Nowe okulary na nosie, po badaniu jedynie ostrości widzenia, nie świadczą o tym, że na dnie oka nie czai się ta podstępna choroba, którą ma około milion Polaków, a połowa z nich o tym nie wie. O diagnostyce i leczeniu jaskry opowiada prof. dr hab. n. med. Iwona Grabska-Liberek, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Okulistycznego.
NAJNOWSZE
-
Antykoncepcja hormonalna bez comiesięcznej przerwy?
Światowa Organizacja Zdrowia rozszerzyła opcję stosowania złożonych doustnych tabletek antykoncepcyjnych o schemat przedłużony – do sześciu miesięcy – i ciągły – do roku. Jednocześnie przypomina, że metody muszą być indywidualnie dobrane do każdej kobiety w konsultacji z lekarzem.
-
Na przewlekły ból pomóc może ruch
-
Sudoku dla mózgu
-
Badanie „post mortem”, czyli kiedy wykonuje się sekcję zwłok
-
Nastolatki odsypiają poranne wstawanie do szkoły w weekend, szczególnie „sowy”
-
Skaczące geny
Niemal połowa ludzkiego genomu składa się z sekwencji związanych z ruchomymi elementami DNA. Większość utraciła zdolność przemieszczania się, ale niektóre nadal pozostają aktywne. Najnowsze badania pokazują, że mogą przyczyniać się do przebudowy chromosomów, wpływać na aktywność genów nowotworowych, a nawet przenosić materiał genetyczny do genomów wirusów.
