prof. Iwona Grabska-Liberek
Prof. dr hab. n. medycznych, chirurg okulista, od 2004 roku kieruje Kliniką Okulistyki CMKP w SPKS im. Orłowskiego w Warszawie. Członek Polskiego Towarzystwa Okulistycznego – jego prezes, a obecnie wiceprezes. Dyrektorka Banku Tkanek Oka w Warszawie i ekspertka Agencji Oceny Technologii Medycznych. W 1997 roku przeprowadziła swój pierwszy zabieg laserowej korekcji wzroku i od tego czasu jej zainteresowania skupiają się wokół chirurgii refrakcyjnej. Oprócz wprowadzania pionierskich metod korekcji wad wzroku w Polsce, specjalizuje się w diagnostyce i leczeniu stożka rogówki oraz od lat wdraża nowe techniki operacyjne w jaskrze. Jest autorem lub współautorem ponad 150 publikacji naukowych. Odbyła wiele staży i szkoleń międzynarodowych. Odznaczona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (2005) i Złotym Krzyżem Zasługi (2014) i dwukrotnie odznaczeniem za zasługi dla ochrony zdrowia (2018, 2019)
Materiały Ekspertki
-
Nikt nie odda wzroku skradzionego przez jaskrę
Jaskry nie można wyleczyć. Kradnie nam wzrok i wcale nie jest przypisana starości. Nowe okulary na nosie, po badaniu jedynie ostrości widzenia, nie świadczą o tym, że na dnie oka nie czai się ta podstępna choroba, którą ma około milion Polaków, a połowa z nich o tym nie wie. O diagnostyce i leczeniu jaskry opowiada prof. dr hab. n. med. Iwona Grabska-Liberek, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Okulistycznego.
NAJNOWSZE
-
Rozmawiaj i bądź obok – to najlepszy sposób, na opanowanie strachu po atakach w szkole
Tragiczne zdarzenia, jakie miały miejsce w ostatnich dniach w szkołach, wśród wielu uczniów wywołały strach i niepokój. W takiej sytuacji rolą dorosłych jest być dla nich wsparciem. Podstawą jest spokojna rozmowa i wysłuchanie.
-
Roli położnej nie można sprowadzić jedynie do ciąży, porodu, połogu
-
Jama ustna – tu często rodzi się problem nie tylko cielesny
-
Od badania alg do tajemnic ludzkiego mózgu
-
Sosna, która leczy
-
Ataki w szkołach – brak uwagi i wsparcia ze strony dorosłych
Ataki, które miały miejsce w ostatnich dniach, nakręcają spiralę paniki: rodzice przekazują sobie filmiki z ostrzeżeniami o „krwawym piątku” i nie puszczają dzieci do szkoły, nastolatki spekulują, gdzie dojdzie do następnego ataku. Tymczasem minie jeszcze wiele czasu nim dowiemy się, co było przyczyną tych zdarzeń. Musimy liczyć się z tym, że każde z nich mogło mieć inną przyczynę: brak zrozumienia, odrzucenie, chęć zaistnienia, czy wreszcie niezauważone zaburzenia. W każdym przypadku stoją za tym jakieś niezaspokojenie potrzeby i brak wsparcia.
