prof. Iwona Grabska-Liberek
Prof. dr hab. n. medycznych, chirurg okulista, od 2004 roku kieruje Kliniką Okulistyki CMKP w SPKS im. Orłowskiego w Warszawie. Członek Polskiego Towarzystwa Okulistycznego – jego prezes, a obecnie wiceprezes. Dyrektorka Banku Tkanek Oka w Warszawie i ekspertka Agencji Oceny Technologii Medycznych. W 1997 roku przeprowadziła swój pierwszy zabieg laserowej korekcji wzroku i od tego czasu jej zainteresowania skupiają się wokół chirurgii refrakcyjnej. Oprócz wprowadzania pionierskich metod korekcji wad wzroku w Polsce, specjalizuje się w diagnostyce i leczeniu stożka rogówki oraz od lat wdraża nowe techniki operacyjne w jaskrze. Jest autorem lub współautorem ponad 150 publikacji naukowych. Odbyła wiele staży i szkoleń międzynarodowych. Odznaczona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (2005) i Złotym Krzyżem Zasługi (2014) i dwukrotnie odznaczeniem za zasługi dla ochrony zdrowia (2018, 2019)
Materiały Ekspertki
-
Nikt nie odda wzroku skradzionego przez jaskrę
Jaskry nie można wyleczyć. Kradnie nam wzrok i wcale nie jest przypisana starości. Nowe okulary na nosie, po badaniu jedynie ostrości widzenia, nie świadczą o tym, że na dnie oka nie czai się ta podstępna choroba, którą ma około milion Polaków, a połowa z nich o tym nie wie. O diagnostyce i leczeniu jaskry opowiada prof. dr hab. n. med. Iwona Grabska-Liberek, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Okulistycznego.
NAJNOWSZE
-
Cisza, która leczy
Badania pokazują, że już kilka minut ciszy może obniżać tętno, regulować układ nerwowy i uruchamiać procesy regeneracyjne w mózgu. Naukowcy coraz częściej mówią o ciszy jak o realnym narzędziu terapeutycznym.
-
Na pikniku adrenalina powinna być pod ręką
-
Sztuka wspiera zdrowie
-
Brak regulacji zawodu psychoterapeuty i rosnące potrzeby pacjentów
-
Choroba dekompresyjna to problem nie tylko nurków
-
Cicha progresja stwardnienia rozsianego. Nie przeocz
Stwardnienie rozsiane (SM), przewlekła choroba autoimmunologiczna, u każdego pacjenta może przebiegać nieco inaczej. Dlatego zwana jest chorobą „tysiąca twarzy”. Obok rzutów choroby może pojawić się cicha progresja, tym podstępniejsza, że trudno uchwytna. Jej symptomy nie zawsze od razu kojarzą się z postępem choroby.
