prof. Iwona Grabska-Liberek
Prof. dr hab. n. medycznych, chirurg okulista, od 2004 roku kieruje Kliniką Okulistyki CMKP w SPKS im. Orłowskiego w Warszawie. Członek Polskiego Towarzystwa Okulistycznego – jego prezes, a obecnie wiceprezes. Dyrektorka Banku Tkanek Oka w Warszawie i ekspertka Agencji Oceny Technologii Medycznych. W 1997 roku przeprowadziła swój pierwszy zabieg laserowej korekcji wzroku i od tego czasu jej zainteresowania skupiają się wokół chirurgii refrakcyjnej. Oprócz wprowadzania pionierskich metod korekcji wad wzroku w Polsce, specjalizuje się w diagnostyce i leczeniu stożka rogówki oraz od lat wdraża nowe techniki operacyjne w jaskrze. Jest autorem lub współautorem ponad 150 publikacji naukowych. Odbyła wiele staży i szkoleń międzynarodowych. Odznaczona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (2005) i Złotym Krzyżem Zasługi (2014) i dwukrotnie odznaczeniem za zasługi dla ochrony zdrowia (2018, 2019)
Materiały Ekspertki
-
Nikt nie odda wzroku skradzionego przez jaskrę
Jaskry nie można wyleczyć. Kradnie nam wzrok i wcale nie jest przypisana starości. Nowe okulary na nosie, po badaniu jedynie ostrości widzenia, nie świadczą o tym, że na dnie oka nie czai się ta podstępna choroba, którą ma około milion Polaków, a połowa z nich o tym nie wie. O diagnostyce i leczeniu jaskry opowiada prof. dr hab. n. med. Iwona Grabska-Liberek, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Okulistycznego.
NAJNOWSZE
-
Hipotermia, czyli jak zabija zimno
Mróz to nie tylko zimne dłonie i parujące oddechy — to także poważne wyzwanie dla mechanizmów biologicznych, które bezustannie walczą o utrzymanie ciepła wewnętrznego. W obliczu prognoz meteorologicznych zapowiadających największe uderzenie zimna w tym sezonie, warto pamiętać, jak ogromnym zagrożeniem jest hipotermia.
-
Medycyna 2025: od immunologii po sztuczną inteligencję
-
Marzenie o lataniu
-
Cud narodzin
-
Dieta dziecka z chorobą onkologiczną
-
O nastolatkach, które nie przechodzą buntu
Są dzieci, które okres nastoletni przechodzą w miarę spokojnie: nie sprawiają większych trudności wychowawczych, nie przeciwstawiają się, nie krzyczą, nie kłócą się z rodzicami. Jednak nie dajmy się zwieźć, że taki współpracujący nastolatek, nie przeżywa żadnych trudności. O tym jak odróżnić, że młody człowiek jest już na tyle dojrzały, że zdrowo konfrontuje się z rzeczywistością, a kiedy ta cisza i układność powinna nas niepokoić, mówi psycholożka dziecięca Ewa Bensz-Smagała z Katedry Psychologii Akademii Górnośląskiej im. W. Korfantego w Katowicach, założycielka Gabinetu Lucky Mind.
