Tag:
-
Ćwicz dla siebie i dziecka
Aktywność fizyczna przyszłej mamy to inwestycja w zdrowie nie tylko jej własne, ale również dziecka. To lepsze samopoczucie, zmniejszone ryzyko powikłań ciążowych i korzystniejszy przebieg porodu. Nawet gdy ciąża nie przebiega książkowo, odchodzi się w tej chwili od tzw. reżimu łóżkowego i nie zaleca leżenia, choć każdą sytuację należy skonsultować z lekarzem. Jakie są korzyści z ćwiczeń w ciąży, wyjaśniają specjaliści ginekologii i neonatologii.
-
Ruch w ciąży
Ciąża wcale nie wyklucza ruchu, wręcz przeciwnie. Kobiety o prawidłowym przebiegu ciąży powinny podejmować umiarkowaną aktywność fizyczną 3–5 razy w tygodniu, łącznie co najmniej 150 minut sportów, które nie grożą upadkiem i urazem, jak spacery, basen, joga czy pilates – zaznacza mgr Katarzyna Kowalska, fizjoterapeutka uroginekologiczna z warszawskiego Szpitala Specjalistycznego im. Świętej Rodziny. Wyjaśnia też, dlaczego kobieta w tym czasie powinna unikać pewnych ćwiczeń mięśni brzucha.
-
Jak ćwiczyć, by wrócić do formy po porodzie?
Dziecko nie musi być przeszkodą, by codziennie choć trochę poćwiczyć. Przedstawiamy serię ćwiczeń dla pań po ciąży, które można wykonać z dzieckiem. Podjęcie takiej aktywności, jej rodzaj i intensywność należy jednak wcześniej skonsultować z ginekologiem lub fizjoterapeutą.
NAJNOWSZE
-
Dlaczego możesz czuć się zmęczony nawet po ośmiu godzinach snu?
Regularne picie kawy może pozbawić organizm energii potrzebnej do nocnej regeneracji, nawet bez wybudzania się w nocy – wynika z nowego badania opublikowanego w czasopiśmie Nutrients przez naukowców z Uniwersytetu Wrocławskiego.
-
Pacjent to nie klient, czyli o odmienności rynku zdrowia od rynku np. herbaty
-
Medstudent i nursygirl w skrubsach
-
Czy turbiny wiatrowe szkodzą zdrowiu?
-
Rośnie liczba przypadków róży
-
FND nie jest „urojoną chorobą”
Zespół czynnościowy układu nerwowego, określany skrótem FND, to zaburzenie, w którym mózg nieprawidłowo steruje ruchem, czuciem lub innymi funkcjami, mimo że jego struktura pozostaje nieuszkodzona. Najnowsze badania epidemiologiczne pokazują, że zaburzenie to dotyka setek tysięcy pacjentów, a jego objawy są realne i często bardzo obciążające – choć przez lata pozostawało niedoszacowane i błędnie rozumiane.
