Tag:
-
Długo leczyłam powikłania, a nie otyłość
Patronat Serwisu ZdrowieNie zdawałam sobie sprawy, że choruję na otyłość. Leczyłam powikłania, ale pojawiały się kolejne. Dopiero, gdy trafiłam do chirurga bariatry dotarło do mnie, że to biologia, a nie ja jestem winna – opowiada Aldona Żukowska, przedstawicielka Fundacji FLO - Fundacji na Rzecz Leczenia Otyłości.
-
Choroba otyłościowa – nadal przezroczysta i stygmatyzowana
Z chorobą otyłościową mierzy się nawet 9 mln Polaków. To wciąż choroba przezroczysta, stygmatyzowana, a bywa śmiertelnie groźna. Nie wynika z lenistwa. Nie jest winą osoby, która się z nią zmaga. Nie wystarczy powiedzieć: „jedz mniej i ruszaj się”. Potrzebne jest kompleksowe leczenie, bo to choroba przewlekła, która prowadzi do ponad 200 powikłań.
-
Jakie nowości przyniesie 5. edycja kampanii „Porozmawiajmy Szczerze o Otyłości”?
Materiał promocyjny19 czerwca wystartowała 5. edycja kampanii „Porozmawiajmy szczerze o otyłości”. Najnowsza odsłona inicjatywy jest prowadzona pod hasłem „Szczerze o otyłości. Z miłości”. Kampania podkreśla kluczową rolę rodziny w profilaktyce, diagnostyce i kompleksowym leczeniu otyłości. Zwraca również uwagę na pilną potrzebę przeciwdziałania wzrostom zachorowań na otyłość wśród polskich nastolatków.
-
Otyłość to nie defekt kosmetyczny
Epidemiologia choroby otyłościowej, sytuacja chorych na otyłość w Polsce, wpływ otyłości na rozwój innych chorób, jej koszty, standardy leczenia, znaczenie zespołu terapeutycznego oraz rola mediów w przekazywaniu wiedzy nt. otyłości w oparciu o wyniki badań naukowych – o tych zagadnieniach dyskutowali eksperci w czasie konferencji z okazji Światowego Dnia Otyłości zorganizowanej przez Polskie Towarzystwo Leczenia Otyłości.
-
Otyłość dotyczy każdego z nas
Tę chorobę nosi w sobie każdy z nas, choć większość nie postrzega jej w ten sposób. Otyłość to naprawdę poważne schorzenie, które zwiększa ryzyko zgonu i ciężkich powikłań. Stereotypów na jej temat nie brakuje. Co powinniśmy wiedzieć, by nie krzywdzić chorych? Jak ich wspierać, jak rozpoznać chorobę i leczyć? – opowiada w rozmowie z Serwisem Zdrowie prof. Mariusz Wyleżoł, chirurg bariatra, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości.
-
Co dalej z pacjentami z otyłością olbrzymią?
Dla 700 tys. Polaków chorujących na otyłość olbrzymią szansą był unikatowy na skalę światową pilotażowy program KOS-BAR oparty o opiekę skoordynowaną. Ma trwać dwa lata. Czy będzie kontynuowany? Jak po jego zakończeniu będzie wyglądać opieka nad pacjentem bariatrycznym?
-
Dlaczego jedni chudną a inni tyją? Pomyślmy o tym, czym jest choroba
Jeśli kobieta choruje na raka piersi, była zoperowana, a za dwa lata ma wznowę, nikt jej tego nie wyrzuca, leczymy ją – mówi prof. Mariusz Wyleżoł, chirurg bariatra, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości. Cierpiącemu na chorobę otyłościową wyrzucamy zaś, że za dużo waży. A tu chodzi o niezawiniony problem metaboliczny. Dowiedz się więcej.
-
Otyłość to nie kwestia braku dyscypliny
Wciąż pokutuje myślenie, że osoba otyła jest leniwa i niezdyscyplinowana, bo zamiast „wziąć się za siebie” i odchudzić, wciąż się objada. To jednak bardziej skomplikowane, niż wielu z nas myśli. Sprawdź, jakie mechanizmy mogą stać za tym, że niektórzy nie są w stanie bez pomocy kontrolować swojej wagi.
-
Otyłe dzieci - jak im pomagać, a nie przeszkadzać?
Straszenie, naśmiewanie, wywoływanie poczucia winy - to nie są dobre sposoby motywowania otyłych dzieci do walki zbędnymi kilogramami. Nie tylko nie pomogą, ale zaszkodzą.
NAJNOWSZE
-
Hipotermia, czyli jak zabija zimno
Mróz to nie tylko zimne dłonie i parujące oddechy — to także poważne wyzwanie dla mechanizmów biologicznych, które bezustannie walczą o utrzymanie ciepła wewnętrznego. W obliczu prognoz meteorologicznych zapowiadających największe uderzenie zimna w tym sezonie, warto pamiętać, jak ogromnym zagrożeniem jest hipotermia.
-
Medycyna 2025: od immunologii po sztuczną inteligencję
-
Marzenie o lataniu
-
Cud narodzin
-
Dieta dziecka z chorobą onkologiczną
-
O nastolatkach, które nie przechodzą buntu
Są dzieci, które okres nastoletni przechodzą w miarę spokojnie: nie sprawiają większych trudności wychowawczych, nie przeciwstawiają się, nie krzyczą, nie kłócą się z rodzicami. Jednak nie dajmy się zwieźć, że taki współpracujący nastolatek, nie przeżywa żadnych trudności. O tym jak odróżnić, że młody człowiek jest już na tyle dojrzały, że zdrowo konfrontuje się z rzeczywistością, a kiedy ta cisza i układność powinna nas niepokoić, mówi psycholożka dziecięca Ewa Bensz-Smagała z Katedry Psychologii Akademii Górnośląskiej im. W. Korfantego w Katowicach, założycielka Gabinetu Lucky Mind.
